Strategia ma na celu minimalizację kosztów obsługi długu w długim horyzoncie czasu przy przyjętych ograniczeniach, dotyczących poziomu ryzyka: refinansowania, kursowego, stopy procentowej i płynności budżetu państwa, a także pozostałych rodzajów ryzyka, w szczególności ryzyka kredytowego i operacyjnego oraz rozkładu kosztów obsługi długu w czasie.Strategia przewiduje dalszy spadek długu publicznego w relacji do PKB. Relacja państwowego długu publicznego do PKB obniży się do 44,9 proc. na koniec 2019 r., 43,5 proc. na koniec 2020 r. i 38,2 proc. na koniec 2023 r. Relacja długu instytucji rządowych i samorządowych (wg definicji UE) do PKB obniży się do 47,7 proc. na koniec 2019 r., 46,3 proc. na koniec 2020 r. i 41,3 proc. na koniec 2023 r.

Przyjęty w projekcie ustawy budżetowej na 2020 r. limit kosztów obsługi długu SP w ujęciu nominalnym będzie niższy od limitu w 2019 r. (28,5 mld zł w 2020 r. wobec 29,2 mld zł w 2019 r.). W relacji do PKB koszty obsługi długu obniżą się z 1,31 proc. w 2019 r. do 1,20 proc. w 2020 r. i 0,90-0,92 proc. w 2023 r.

W zakresie zarządzania długiem Skarbu Państwa przyjęto, że:

  • zostanie utrzymane elastyczne podejście do kształtowania struktury finansowania pod względem wyboru rynku, waluty i instrumentów, w stopniu przyczyniającym się do minimalizacji kosztów obsługi długu i przy ograniczeniach, które wynikają z przyjętych poziomów ryzyka oraz możliwego wpływu na politykę pieniężną,
  • głównym źródłem finansowania potrzeb pożyczkowych budżetu państwa pozostanie rynek krajowy,
  • udział długu nominowanego w walutach obcych w długu SP zostanie obniżony poniżej poziomu 25%,
  • priorytetem polityki emisyjnej będzie budowanie dużych i płynnych emisji o oprocentowaniu stałym, zarówno na rynku krajowym, jak i rynku euro,
  • średnia zapadalność długu krajowego SP utrzymywana będzie na poziomie zbliżonym do 4,5 roku, o ile będzie to możliwe z punktu widzenia warunków rynkowych,
  • średnia zapadalność długu SP będzie utrzymywana na poziomie zbliżonym do 5 lat.

Strategia zarządzania długiem sektora finansów publicznych jest ustalana każdego roku przez ministra finansów i przedstawiana Radzie Ministrów do zatwierdzenia, a następnie przedstawiana Sejmowi wraz z uzasadnieniem projektu ustawy budżetowej. Obejmuje horyzont czterech lat i zawiera strategię zarządzania długiem Skarbu Państwa oraz strategię oddziaływania na pozostały dług sektora finansów publicznych.

Strategia staje się obowiązująca od jej akceptacji przez Radę Ministrów.

źródło: KPRM